Zaterdagochtend 29 september was het dan zover. Maanden na de inschrijving vertrok ik naar Parijs voor mijn eerste loop in het buitenland. En wat voor een! 

16 km van de Eiffeltoren naar het Paleis van Versailles.

500 km en een goede nachtrust verder, gaat de wekker om 6 uur af. En niet veel later zit ik een uur in de metro van het hotel naar de Eiffeltoren.

Het is een schitterende dag. Er is geen wolkje aan de lucht en met een verwachte temperatuur van ruim 20 graden, is het gewoon zomer. 

En masse verlaten honderden lopers het metrostation bij de Eiffeltoren.Ik heb geen idee waar ik moet zijn, maar volg gewoon. Ik moet mijn startnummer nog halen en iets van een medische verklaring, voor de loop verplicht, zien te regelen.

Hoe vaak ik ook al bij de Eiffeltoren ben geweest en hoe lang ik ook al hardloop, nooit geweten dat er vlak naast de wereldberoemde toren een atletiekbaan ligt.

Hier moeten alle formaliteiten worden afgehandeld. Alles is strak georganiseerd, en met behulp van heel wat blikken padvinders wordt alles in goede banen geleid. Ik haal mijn startnummer op, maar krijg die niet mee voordat ik de verplichte medische verklaring heb afgegeven. In Frankrijk blijkbaar standaard, maar voor Nederlanders niet zo gemakkelijke aan te komen. Gelukkig heeft men ook hier in voorzien, ik moet op een standaard-formulier even een krabbel zetten en het is geregeld. 

Samen met het startnummer en chip krijg ik ook meteen een heel mooi Adidas-shirt mee.

Dat nieuwe T-shirt gaat aan vandaag.

De rest van de kleding gaat in mijn tas, die ik daarna inlever. Straks in Versaille kan ik die weer ophalen. 

Zo alles is geregeld. Ik ben klaar. Het is negen uur. Een uur voor de start. Langs de Seine loop ik langs massa’s inlopende mensen naar de Eiffeltoren en de Pont d’ Alma. In de ochtendwarmte sta ik daar onder de Eiffeltoren in een geweldige sfeer met een zalig zonnetje. Deze dag kan nu al niet meer stuk.

Ongeveer een half uur voor de start ga ik inlopen. Een rondje Champ de Mars. Nog even rekken en oefeningen en het is al weer vijf voor tien. Vijf minuten voor de start.

Er zijn ruim 22-duizend deelnemers. Elke minuut worden er ongeveer 100 man weggeschoten. Het is vijf voor half elf als ik onder het startdoek doorloop. Het is begonnen.

Waanzinnig die eerste meters op zo’n brede boulevard langs de Seine te lopen. 

Hier razen normaal duizend gedeukte Peugeotjes 206! En nu loop ik hier samen met honderden anderen.

De eerste kilometer loop ik in 5:30. Dat is iets langzamer dan wat ik zou moeten kunnen, maar ik vind het goed voor zo aan het begin. De kilometers erna weet ik het tempo mooi vast te houden. Overal staan mensen aan te moedigen en laat menig boerenkapel zich van zijn beste kant horen.

De sfeer is geweldig. In de tunnel van André Ciroën zijn we de zon even kwijt, maar ruim 440 meter verder zijn de zon en de Seine weer terug.

Goed in het ritme kijk ik lekker om me heen. De bootjes op de Seine en de hoge gebouwen aan de Quai.

Vijf kilometer. Nog altijd in een lekker tempo langs de Seine, en er is een flesje water voor iedereen. Nog een kilometer en dan begint de klim..

Met een scherpe bocht keert de stoet zich van de Seine af, Onder een metroviaduct door, en dan rechtsaf. Daar is die dan de twee kilometer lange klim die ons ruim 120 meter omhoog zal brengen. 

De klim is veel zwaarder dan verwacht. Elke stap voel ik in mijn hamstrings. En ik ben blijkbaar niet de enige. Een derde tot de helft van het peloton wandelt deze helling omhoog. Ik besluit gewoon door te lopen, al stel ik mijn schema van 5:30 wel iets naar boven bij. 6 minuut de kilometer moet haalbaar zijn.En bij doorkomst bij kilometer 7 wordt dat bevestigd. Nog 1 km met pijn bij elke stap.

Na kilometer 7 verlaten we de bebouwing, maar er staan nog altijd hordes mensen aan te moedigen. De klim  is lang en zwaar. Er lijkt geen einde aan te komen, maar ik hou vol.

Na kilometer acht wordt het parcours vlakker, en worden er suikerklontjes, rozijnen en sinaasappelpartjes uitgedeeld.Echt een super plek. Even weer op kracht komen. 

Wat verder op klinken luide sirenes van een ambulance. De attente verkeers-regelaars leiden ons ruim om de plek des onheil heen. Wat een professionals.Hopen dat het meevalt voor de man/vrouw.

Onder de ring om Parijs door lopen we het uitgestrekte bos van Meudon in. Het asfalt maakt zo nu en dan plaats voor een onverhard pad. Maar het is overal prima begaanbaar.

Kilometer 11, is de mooiste en lekkerste van allemaal! Met de gedachte dat er nog maar 5 km zijn af te leggen zijn, duikelt het parcours gedurende een kilometer naar beneden. Schitterende vergezichten over en door het bos waar we inlopen. Een paar bochten naar rechts en een paar bochten naar links in een goed tempo. “Misschien maak ik de verloren tijd van de grote klim zo wel weer een beetje goed”: denk ik dan nog. Maar kom er al snel achter dat de bovenben zwaar worden wanneer het ook maar iets omhoog gaat. En dat doet het nog wel een paar keer, maar gelukkig niet meer kilometers lang. Op elke klim moet ik meer tempo inleveren, maar daarna kan ik steeds weer herstellen.

In het zicht van kilometer 13 word ik bevangen door een dubbel gevoel. Nog maar 3 kilometer: de finish is in zicht. Maar ik zie ook weer een heuvel. En dit is echt wel weer een hele serieuze. 

Deze is weer heel erg stijl, en behoorlijk lang. Halverwege worden mijn benen te zwaar, en moet ik net als veel anderen naar de top wandelen. Shit! Ik had ‘m zo graag helemaal uitgelopen,. Helemaal nu de finish zo dicht bij is.

Bij kilometer 14 lopen we de bebouwing van Versailles in. Een stukje dalen en een paar scherpe bochten brengt ons op de brede avenue waar over 1500 meter de finish is. Rijen dik staat het hier langs de kant. Spandoeken en leuzen worden afgewisseld door vele orkesten en bandjes. Maar jongens wat zijn die laatste kilometers zwaar! Nog even lachen naar de fotograaf op km 15. Nog een kilometer! De finish is nog niet te zien, Een eindsprint kan ik wel vergeten. Het klimmen heeft te veel van mijn boven benen gevraagd.

De sfeer is geweldig! De laatste meters magisch! Ik heb het gehaald. Mijn eerste keer 10 Engelse mijl in 1:33:27.  Ik ben tevreden, al baal ik wel dat ik een stukje heb gewandeld.

Maar ja wat maakt het uit. Het was een schitterende loop. Een prachtige dag. En die tijd is helemaal zo slecht nog niet. 

Vol trots neem ik die mooie medaille mee naar huis. 

 

John Slot