Bij elke post werd je weer verrast met een hapje of drankje uit de streek. Daar hadden wij hoge verwachtingen van en dan wil het nog wel eens tegenvallen. Gele bietensoep, daar begon het mee. John begon na de eerste slok meteen van zich af te spugen (is dit wat ze in de Hongerwinter aten?) Wij heel hard lachen maar kregen het toch ook echt niet naar binnen. Nou, dat beloofd nog wat! Maar bij de volgende post begon het er op te lijken: Twentse koek met voor de liefhebbers een toefje slagroom. Dat smaakte (naar meer). En zo kwamen we langs een post of 12 en nuttigden Twents brood met eigengemaakte jam, pannenkoekjes met ijs en poedersuiker, champignons met paté, krentenwegge, blokjes kaas, fruit en dronken wij uit miniglaasjes rode, witte wijn en rosé…wat een heerlijkheden allemaal! En dat alles omlijst door de Twentse gemoedelijkheid, gezellige koortjes en orkestjes. Voor Martien sprong het dameskoortje in Twentse kledij er toch wel bovenuit en alleen voor de foto mochten John en Martien wel even met hen meezingen!  En dan niet te vergeten de prachtige omgeving. We liepen/fietsten over landweggetjes, boerenerven, landgoeden, uitgestrekte velden, bospaden waar het soms rood met witte stippen zag van de paddenstoelen en door dorpjes. In Dinkelland mochten we zelfs met fiets en al het gemeentehuis binnen rijden en daar hadden we net een flinke regenbui dus dat kwam goed uit. Ook daar was muziek en aten we een lekker Twents sneetje brood. En weer goan moar want wie bint d’r nog niet. Regelmatig  ook hoorde je  achter je wat gepruttel, dan kwam de organisatie weer voorbijtuffen op een solex.

Ondanks een paar flinke buien, modderige paden, waar we ook heel blij waren dat we ATB fietsen hadden, en een lekke band die vakkundig vervangen werd door John en Martien kwamen we zeer voldaan over de rode loper door de finish  (“ie bint d’r”) en werd er gelijk een champagneglas in onze handen geduwd met prosecco. Daarna val je binnen in het feestgedruis met muziek en nog meer hapjes, het kon niet op (of toch wel).  Voor thuis kregen we zelfs nog krentenwegge en paté mee.

De tobbes dampten, maar die zaten al hutjemutjevol met snellere lopers die niet van plan waren hun warme plekje af te staan. Nu trok het idee van al dat zweet in het water ons toch al niet zo aan maar het zag er wel gezellig uit. Wij zijn gauw wat warms aan gaan trekken en hebben ons toen genesteld in een paar luie stoelen bij de warme kachel onder het genot van een lekker bokbiertje en hebben nog een tijd zitten kletsen en nagenieten van deze zo gezellige, geslaagde dag!

 

Namens het Twenteteam,

Andrea, John, Martien en Alien